آیین باور_ رودکی، تنها یک شاعر کهن نیست؛ او نقطه آغاز هویت مستقل شعر فارسی است. در زمانی که زبان فارسی هنوز در حال تثبیت بود، رودکی با زبانی روان، اندیشه‌محور و انسانی، شعر را از تکلف دور و به زندگی نزدیک کرد.

سادگی در شعر او نه نشانه فقر زبانی، بلکه نتیجه تسلط بر کلام است؛ تسلطی که شعر را به ابزار انتقال خرد، تجربه و اخلاق بدل می‌کند.

رودکی جهان را همان‌گونه که هست می‌بیند: ناپایدار، گذرا و در عین حال شایسته زیستن آگاهانه. شعرش نه پناهگاه اغراق است و نه میدان نمایش قدرت؛ بلکه آینه‌ای است برای فهم زمان، انسان و ارزش خرد.

بزرگداشت رودکی، بزرگداشت آغاز راهی است که بعدها فردوسی، حافظ و سعدی بر آن گام زدند؛ راهی که هنوز ادامه دارد و هنوز به یادآوری نیازمند است.

ابوعبدالله جعفر بن محمد رودکی، پدر شعر فارسی، حدود سال ۲۴۴ هجری قمری در پنج‌رود سمرقند زاده شد و در سال ۳۲۹ هجری قمری درگذشت.

او نخستین شاعری است که شعر فارسی دری را به‌صورت آگاهانه، گسترده و اثرگذار وارد عرصه فرهنگ مکتوب و درباری کرد. رودکی با زبانی ساده اما ژرف، شعر را از تکلف دور و به زندگی نزدیک ساخت.

جهان‌بینی او بر خرد، ناپایداری دنیا و ارزش زیستن آگاهانه استوار است؛ بی‌آنکه به اغراق‌های عرفانی یا پیچیدگی‌های تصنعی پناه ببرد. همین ویژگی، شعر او را پس از بیش از هزار سال همچنان خواندنی و زنده نگه داشته است.

از میان ابیات برجسته و ماندگار رودکی می‌توان به این نمونه‌ها اشاره کرد:

بوی جوی مولیان آید همی

یاد یار مهربان آید همی

هر که ناموخت از گذشت روزگار

هیچ ناموزد ز هیچ آموزگار

شاد زی با سیه‌چشمان شاد

که جهان نیست جز فسانه و باد

رودکی