آیین‌باور | کرج – یک روز پس از انتشار گزارش آیین‌باور درباره انبوه تنه‌های درختان قطع‌شده در باغ تاریخی فاتح، امروز کامیون‌ها وارد پارک شدند و بارگیری الوارها آغاز شد؛ تنه‌های قطوری که سال‌ها بخشی از هویت، حافظه طبیعی و خاطرات جمعی شهروندان کرج بودند، یکی پس از دیگری از باغ خارج شدند.

خبرنگار آیین‌باور که امروز نیز در محل حضور داشت، شاهد بارگیری و انتقال بخشی از تنه‌های درختان بود. در همین بازدید، علیرضا رحیمی رئیس کمیسیون حمل‌ونقل شورای اسلامی شهر کرج نیز از محل بازدید کرد. همچنین برای دریافت توضیح با رئیس کمیسیون محیط زیست شورا تماس گرفته شد، اما اعلام شد به دلیل برگزاری جلسه، پاسخگویی به زمان دیگری موکول می‌شود.

شاید این درختان به دلیل آفت‌زدگی، خشکیدگی یا خطر سقوط ناچار به قطع شده باشند؛ موضوعی که تنها گزارش کارشناسی می‌تواند آن را روشن کند. اما پرسش امروز دیگر فقط چرایی قطع درختان نیست؛ پرسش این است که چرا آخرین سرمایه این درختان نیز از باغ خارج شد؟

در بسیاری از شهرهای دنیا، تنه درختان کهنسال پس از پایان عمرشان نیز به زندگی ادامه می‌دهند. آن‌ها به مجسمه‌های هنری، نیمکت، آلاچیق، خانه پرندگان، پناهگاه حیوانات، المان‌های فرهنگی و آثار ماندگار شهری تبدیل می‌شوند؛ آثاری که هم یاد درخت را زنده نگه می‌دارند و هم به هویت شهر می‌افزایند.

باغ فاتح فقط یک پارک نیست؛ بخشی از تاریخ کرج است.

این درختان دهه‌ها بر سر مردم سایه انداخته‌اند، شاهد کودکی‌ها، قدم زدن‌ها، خنده‌ها و خاطرات چند نسل بوده‌اند. آیا شایسته نبود آخرین یادگارشان نیز در همین باغ باقی بماند؟

اگر مدیریت شهری به جای خروج این تنه‌های ارزشمند، از هنرمندان منبت‌کار، مجسمه‌سازان و طراحان شهری کرج دعوت می‌کرد، امروز می‌شد از دل همین درختان نیمکت‌هایی ماندگار، آلاچیق‌های چوبی، خانه‌هایی برای پرندگان و گربه‌های باغ، المان‌های هنری و یادمان‌هایی ساخت که هم به طبیعت احترام بگذارند و هم برای نسل‌های آینده روایتگر تاریخ این باغ باشند.

اکنون شهرداری کرج و سازمان سیما، منظر و فضای سبز باید علاوه بر ارائه گزارش دقیق درباره علت قطع درختان، به این پرسش نیز پاسخ دهند که چرا این میراث طبیعی و فرهنگی، به جای آنکه در باغ فاتح به زندگی ادامه دهد، بار کامیون شد و از این باغ خارج شد؟ درختان کهنسال، حتی پس از مرگ نیز می‌توانند به شهر زندگی ببخشند؛ به شرط آنکه مدیران، در آن‌ها فقط چوب نبینند، بلکه تاریخ، هویت و سرمایه فرهنگی یک شهر را ببینند.

فریبا کلاهی