یادداشت آیین باور _فریبا کلاهی

قلم، تنها وسیله‌ای برای نوشتن نیست؛ حافظه یک ملت است. آنچه امروز از گذشته می‌دانیم، روزگاری واژه‌هایی بوده که کسی با مسئولیت بر صفحه‌ای ثبت کرده است.

اگر قلم خاموش می‌ماند، بسیاری از رویدادها، اندیشه‌ها و تجربه‌های انسانی نیز در سکوت زمان گم می‌شدند. اما ارزش قلم تنها به ثبت گذشته محدود نیست.

قلم، در دستان خبرنگار، نویسنده و هنرمند، مسئولیتی سنگین‌تر پیدا می‌کند؛ مسئولیت روایت صادقانه روزگاری که در آن زندگی می‌کنیم. تاریخ معاصر، سال‌ها بعد، خود را نه از میان شایعات و هیاهو، بلکه از لابه‌لای گزارش‌ها، یادداشت‌ها، کتاب‌ها، عکس‌ها و آثاری خواهد شناخت که امروز با صداقت خلق می‌شوند.

قلمی که حقیقت را فدای مصلحت، منفعت یا هیجان کند، شاید در زمان خود دیده شود، اما در آزمون تاریخ ماندگار نخواهد ماند.

در مقابل، قلمی که با وجدان، انصاف و مسئولیت بنویسد، حتی اگر آرام و بی‌ادعا باشد، به سندی برای آیندگان تبدیل خواهد شد.

روز قلم، یادآور این حقیقت است که نویسندگان، خبرنگاران، پژوهشگران و هنرمندان تنها تولیدکنندگان محتوا نیستند؛ آنان راویان زمانه خویش‌اند. هر واژه‌ای که امروز بر صفحه می‌نشیند، ممکن است فردا بخشی از حافظه جمعی یک ملت باشد.

از همین رو، پاسداشت قلم، پاسداشت صداقت، آگاهی، مسئولیت و تعهد به حقیقت است؛ میراثی که نسل امروز آن را به نسل‌های آینده خواهد سپرد.