ناگویا – آیین باور: بیستمین دوره بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا برای کاروان ایران با کسب ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و مجموع ۵۲ مدال به پایان رسید و ایران در جدول نهایی در جایگاه ششم آسیا ایستاد. این جایگاه نسبت به دوره پیشین بازی‌های آسیایی یک پله ارتقا داشت.

در میان این کارنامه، عملکرد تیم‌های ملی ایران نیز بخش مهمی از حضور کشورمان در ناگویا بود؛ از تیم‌هایی که تا فینال پیش رفتند و روی سکوی قهرمانی ایستادند تا تیم‌هایی که در مراحل مختلف حذف شدند و بدون مدال به کار خود پایان دادند.

والیبال؛ چهارمین طلای پیاپی

تیم ملی والیبال مردان ایران با عبور از مراحل مختلف مسابقات به دیدار نهایی رسید و با پیروزی برابر ژاپن، مدال طلا و عنوان قهرمانی را به دست آورد.

کبدی؛ دو نقره

هر دو تیم مردان و زنان ایران تا دیدار نهایی پیش رفتند، اما در فینال برابر هند شکست خوردند.

تیم زنان ایران ۳۷ بر ۳۴ مغلوب هند شد و تیم مردان نیز ۴۰ بر ۳۴ نتیجه را واگذار کرد؛ بنابراین هر دو تیم با مدال نقره و عنوان نایب‌قهرمانی به کار خود پایان دادند.

بسکتبال؛ برنز مردان

تیم ملی بسکتبال مردان ایران در نیمه‌نهایی برابر کره‌جنوبی شکست خورد، اما در مسابقه رده‌بندی با پیروزی مقابل چین، مدال برنز و مقام سوم را به دست آورد.

بسکتبال سه‌نفره؛ برنز

تیم مردان ایران در بسکتبال سه‌نفره نیز به جمع مدال‌آوران رسید و مدال برنز را کسب کرد.

تیم‌هایی که روی سکو نرفتند

در کنار تیم‌های مدال‌آور، چند تیم ایران نیز بدون مدال به کار خود پایان دادند.

تیم هندبال مردان در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل قطر با نتیجه ۳۱ بر ۲۵ شکست خورد و از ادامه رقابت‌ها بازماند؛ این در حالی بود که ایران نیمه نخست را با یک گل برتری به پایان رسانده بود.

تیم واترپلو مردان نیز در دیدار رده‌بندی برابر چین شکست خورد و در جایگاه چهارم قرار گرفت.

در والیبال ساحلی مردان، یکی از تیم‌های ایران در یک‌هشتم نهایی حذف شد و تیم دیگر تا مرحله یک‌چهارم نهایی پیش رفت، اما از رسیدن به جمع چهار تیم پایانی بازماند.

تیم فوتبال امید ایران نیز پس از پیروزی برابر امارات، تساوی مقابل چین و شکست برابر کره‌شمالی، با قرار گرفتن در رتبه سوم گروه از صعود به مرحله حذفی بازماند.

جمع‌بندی برای بعد از ناگویا

کارنامه ایران در ناگویا را نمی‌توان تنها با تعداد مدال‌ها سنجید. ۱۹ طلا و مجموع ۵۲ مدال نشان‌دهنده حضور موفق بخش مهمی از ورزش ایران در این دوره است؛ اما در سوی دیگر، حذف برخی تیم‌ها پیش از رسیدن به مراحل پایانی، ضرورت بررسی عملکرد آنها را نیز مطرح می‌کند.

اکنون که رقابت‌ها به پایان رسیده، بررسی کارشناسی تیم‌هایی که بدون مدال یا پایین‌تر از انتظار به کار خود پایان دادند می‌تواند به یک پرسش جدی تبدیل شود: آیا مشکل از آماده‌سازی، انتخاب نفرات، کادر فنی، برنامه مسابقات، امکانات، مدیریت یا فاصله فنی با رقبای آسیایی بوده است؟

پاسخ به این پرسش‌ها زمانی ارزشمند است که به جای مقصرجویی، به اصلاح برنامه و جبران نتیجه در رقابت‌های آینده منجر شود.

ناگویا برای ایران فقط پرونده‌ای از مدال‌های به‌دست‌آمده نیست؛ بخشی از کارنامه ورزش کشور است که باید هم موفقیت‌هایش ثبت شود و هم نقاط ضعفش، پیش از آنکه به رقابت بعدی برسیم، دقیق و کارشناسانه بررسی شود.